Nëse e keni lexuar shtypin perëndimor këtë mëngjes, mund të mendoni se dëshira e kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu për të marrë kontrollin ushtarak mbi Gazën është diçka e re. Por hedhja e bombave prej 2000 paundësh nuk çliron pengje, dhe shkatërrimi i lagjeve të tëra nuk bëhet pa plane për të ndërtuar diçka në vendin e tyre.
Të premten, kabineti i sigurisë i Izraelit miratoi pushtimin e qytetit të Gazës, duke formalizuar atë që gjithmonë ishte qëllimi përfundimtar i këtij gjenocidi. Plani ndjek një rrjedhë të qëllimshme: së pari shkatërrimi, pastaj uria, pushtimi, kërkesa për demilitarizim dhe, në fund, realizimi i pastrimit etnik të plotë kur palestinezët nuk do të kenë më fuqi politike dhe kapacitet për rezistencë. Kështu arrihet ëndrra e “Izraelit të Madh”.
Por pse formalizohet ky pushtim tani, pas 22 muajsh masakër sistematike? Sepse skena e krimit duhet të pastrohet para se bota të shohë atë që ka mbetur nga Gaza.
Të dielën, ushtria izraelite vrau me raketë gazetarët e Al Jazeera, Anas al-Sharif, Mohammed Qreiqeh, Ibrahim Zaher, Mohammed Noufal dhe Moamen Aliwa, duke goditur një tendë mediatike pranë Spitalit al-Shifa. Emrat e tyre u shtuan në listën e gjatë me mbi 230 gazetarë dhe punonjës mediatikë palestinezë që Izraeli i ka vrarë që nga tetori i vitit 2023.
Me Izraelin që ndalon të gjitha mediat e huaja të kenë akses të lirë në Gaza, gazetarët palestinezë kanë qenë të vetmit përgjegjës për mbulimin dhe dokumentimin e krimeve të luftës izraelite. Ky atentat është një mesazh i qartë për ta: ndaloni, heshtni!
Ndërkohë, gazetarët e huaj që kanë hyrë në Gaza me fluturimet e ndihmave ajrore janë paralajmëruar gjithashtu. Pamjet ajrore që ata kanë shpërndarë kanë treguar pak nga trupi i Gazës: një mozaik betoni të shkatërruar, rrënojash dhe rrugësh bosh. Është një shkatërrim total.
Këto pamje tronditën shikuesit në mbarë botën, dhe qeveria izraelite u nxitoi të ndalojë regjistrimin gjatë këtyre fluturimeve, duke paralajmëruar se ndihmat ajrore do të ndaloheshin nëse do të kishte ndonjë shkelje.
Izraeli e di se nuk mund të vazhdojë përherë të bllokojë hyrjen e mediave të huaja në Gaza. Gjenocidi do të marrë fund dikur; karvanët e ndihmave dhe punonjësit e organizatave humanitare do të lejohen të hyjnë dhe bashkë me ta, gazetarët e huaj me kamera.
Prandaj, para se të vijë ajo ditë, Izraeli po vrapon të fshijë provat, sepse sapo bota të shohë Gazën, nuk do të mund të bëjë më sikur kjo luftë ka qenë për ndonjë arsye tjetër përveçse për vrasjen masive të palestinezëve dhe shkatërrimin e historisë së tyre.
Pushtimi i qytetit të Gazës është vrasësi që kthehet në vendin e krimit për të fshehur trupin. Qëllimi nuk është vetëm të mbulojë krimet, por edhe të bindë botën se të vdekurit nuk kanë vdekur dhe se ajo që shohim nuk është ajo që është në të vërtetë.
Numri zyrtar i të vdekurve në Gaza është 60,000, një shifër që sipas shumë ekspertëve është nënvlerësim. Sipas vlerësimeve, qindra mijëra palestinezë janë vrarë me shumë gjasa. Siç deklaruan ekspertët e OKB-së më 7 gusht, “Izraeli po shkatërron popullin e Gazës me çdo mjet të mundshëm.” Janë shumë krime që duhen fshehur.
Ne tashmë kemi parë mënyrën e veprimit të ushtrisë izraelite për të shkatërruar provat në Gaza. Ajo ka varrosur civilë të masakruar në gropa masive me bulldozerë; ka mbajtur trupat e viktimave të torturave palestineze; ka zhytur në rërë të tëra skena krimesh ekzekutimi; ka futur armë në spitale që i ka plaçkitur; ka gënjyer për tunelet që ka “zbuluar”.
Gjithë kjo përputhet në mënyrë të përsosur me historinë e gjatë të Izraelit për fshehjen e provave të mizorive. Që nga viti 1948, autoritetet izraelite kanë fshirë sistematikisht pastrimin etnik të palestinezëve duke ndërtuar mbi rrënojat e fshatrave dhe qyteteve palestineze të plaçkitura.
Agjencitë inteligjente izraelite kanë hequr gjithashtu dokumente nga arkivat që tregojnë për krimet e luftës të kryera nga forcat sioniste dhe izraelite gjatë Nakbës së vitit 1948. Disa nga këto dokumente që janë zhdukur përmbajnë detaje të tmerrshme për mizoritë e luftëtarëve sionistë gjatë masakrave të palestinezëve, si në fshatin Dawaymeh pranë Hebronit, ku qindra burra, gra dhe fëmijë palestinezë u vranë nga zjarri i artilerisë ose u ekzekutuan drejtpërdrejt. Në vitin 1955, vendbanimi Amatzia u ndërtua mbi rrënojat e këtij fshati palestinez.
Duke pushtuar tani pjesën veriore të Rripit të Gazës, Izraeli padyshim do të përdorë të njëjtat metoda të fshirjes dhe falsifikimit. Ai gjithashtu do të kontrollojë mbulimin mediatik të huaj, ashtu siç ka bërë deri tani.
Ushtria izraelite ka lejuar vetëm gazetarë të huaj të hyjnë në Gaza të integruar me njësitë ushtarake, nën kushte strikte që i kthejnë raportuesit në pjesëmarrës në hasbarë (propagandë). Gazetarët e integruar duhet t’i dorëzojnë të gjitha materialet për rishikim ushtarak para publikimit, veprojnë nën vëzhgim të vazhdueshëm dhe nuk mund të flasin lirshëm me palestinezët.
Në këtë mënyrë, gazetarët bëhen zëdhënës të ushtrisë izraelite, përsërisin justifikimet për shkatërrimin masiv dhe përhapin gënjeshtrat për civilët palestinezë si “mburoja njerëzore” dhe për spitalet dhe shkollat e Gazës si “qendra terroriste”.
Pushtimi i plotë gjithashtu mund të ndihmojë në lehtësimin e masakrave dhe pastrimit etnik të mëtejshëm. Ata që refuzojnë zhvendosjen e detyruar do të etiketohen si “militantë” për të justifikuar vrasjen e tyre. Izraeli përdori këtë strategji që në fillim të gjenocidit, duke shpërndarë fletëpalosje që paralajmëronin palestinezët në veri të Gazës se do të konsideroheshin “bashkëpunëtorë të një organizate terroriste” nëse nuk do të zbatojnë “urdhërat e evakuimit”.
Zhvendosja masive është thelbësore për fshehjen sepse krijon një narrativë të re që palestinezët po migrojnë vullnetarisht dhe jo se po dëbohen me forcë. Qëllimi afatshkurtër është të detyrohen ata që pranojnë të vendosen në kampe përqendrimi në jug dhe të shkëputen nga shtëpitë dhe toka e tyre. Me kalimin e kohës, do të bëhet më e lehtë dëbimi i palestinezëve në vende të tjera dhe mohim i të drejtës së tyre për t’u kthyer. E njëjta mënyrë si refugjatët e Nakbës u detyruan të ikin në Gaza dhe pastaj u mohua e drejta e tyre ndërkombëtarisht e njohur për kthim.
Reagimi i komunitetit ndërkombëtar ndaj planit të Izraelit ka qenë vetëm deklarata dënuese. Gjermania shkoi deri aty sa ndaloi eksportin e armëve që mund të përdoren në Gaza – diçka që duhej bërë 22 muaj më parë, kur Izraeli filloi bombardimet e paarsyeshme ndaj civilëve.
Këto veprime janë qesharake. Ato nuk i shlyejnë këto qeveri nga përfshirja dhe ndihma e krimit të gjenocidit; është vetëm një tjetër shenjë e frikës së tyre morale.
Komuniteti ndërkombëtar duhet të marrë masa vendimtare. Duhet të ndërhyjë ushtarakisht, siç e parashikon ligji ndërkombëtar, për ta detyruar Izraelin të ndalojë menjëherë dhunën, të lejojë ndihmat humanitare pa kufizime në Gaza dhe t’u japë palestinezëve lirinë që u takon. Gazetarëve ndërkombëtarë duhet t’u jepet menjëherë akses për të mbledhur çdo provë të mbetur të krimeve të Izraelit para se ato të zhduken me anë të “operacioneve ushtarake”.
Është koha që bota të fillojë t’u besojë palestinezëve. Për 22 muaj, palestinezët kanë thënë se ky është gjenocid. E kanë thënë ndërsa ishin nën rrënoja, të uritur, duke mbajtur trupat e fëmijëve të tyre. Kanë thënë se Izraeli nuk po mbrohet, por po përpiqet të fshijë palestinezët. Kanë thënë se qëllimi është pushtimi dhe pastrimi etnik. Vetë politikanët izraelitë e kanë pranuar këtë.
Pa një veprim urgjent ndërkombëtar, fjalët “kurrë më” nuk do të nënkuptojnë parandalimin e gjenocidit, por ekzistencën e jetës palestineze në Gaza. E vërteta që kaq shumë palestinezë kanë vdekur për ta treguar, nuk duhet të varroset bashkë me trupat e tyre. /tesheshi
Nga Ahmad Ibsais, Al Jazeera
