Në jetën tonë ka mirësi për të cilat dikur jemi lutur me shumë këmbëngulje, ndërsa sot mezi i vërejmë. Ka dyer që dikur prisnim me padurim të na hapeshin, e sot kalojmë nëpër to sikur gjithmonë të kishin qenë të hapura. Ka gjëra që dikur i konsideronim ëndërr, ndërsa sot i quajmë përditshmëri.
Shëndeti, familja, puna, dija, furnizimi, pozita, respekti i njerëzve, mundësia për të ndikuar e për të bërë mirë – sa prej këtyre dikur i kemi kërkuar nga Allahu, ndërsa sot mund të na duken sikur janë pjesë e natyrshme dhe e garantuar e jetës sonë?
Njeriu nuk sprovohet vetëm kur i merret një mirësi. Ndonjëherë sprova më e vështirë fillon pikërisht pasi mirësia i është dhënë: çfarë do të bëjë ajo me zemrën e tij?
A do ta shtojë falënderimin apo vetëpëlqimin?
A do ta bëjë më të përulur apo më të bindur në veten e tij?
A do ta kujtojë më shumë Dhuruesin, apo do të mahnitet vetëm me dhuratën?
Sepse me kalimin e kohës ekziston një rrezik i heshtur: njeriu mësohet me atë që ka. Dhe kur mësohet me mirësinë, mund të harrojë se dikur nuk e kishte, se dikur lutej për të dhe se ajo nuk ishte një e drejtë e garantuar, por një dhuratë.
Prandaj, ndoshta rreziku më i madh i një mirësie nuk është dita kur e humbim.
Ndonjëherë rreziku fillon pikërisht atëherë kur ajo vazhdon të jetë në duart tona, por ndryshon emrin në zemrën tonë.
Në fillim, kur një derë na hapet pas një pritjeje të gjatë, kur arrijmë diçka për të cilën jemi lutur, kur na vjen një furnizim i papritur apo një sukses që e kemi dëshiruar, zemra e di shumë mirë se çfarë të thotë:
“Kjo është mirësi prej Allahut.”
E kujtojmë sa të pafuqishëm ishim. E kujtojmë lutjen. Netët e pritjes. Pasigurinë. Dyert ku trokitëm dhe nuk u hapën. Dhe kur më në fund vjen lehtësimi, zemra mbushet me falënderim.
Por njeriu mësohet shpejt edhe me mirësitë.
Ajo që dje ishte dhuratë, sot bëhet përditshmëri. Ajo që dikur na mbushte sytë me lot mirënjohjeje, pas një kohe mund të na duket krejt normale.
Dhe pikërisht këtu fillon sprova e zemrës.
Dalëngadalë ndryshon edhe mënyra se si flasim me veten:
E arrita sepse punova shumë.
Sepse isha i aftë.
Sepse dija ta menaxhoja.
Sepse mora vendimet e duhura.
Sepse e meritoja.
Asnjëra prej këtyre nuk është domosdoshmërisht e pavërtetë. Njeriu duhet të punojë, të mësojë, të planifikojë dhe të marrë përgjegjësi.
Por problemi fillon kur në gjithë këtë rrëfim mbetet vetëm “unë”, ndërsa harrohet Ai që e bëri të mundur.
Në historinë e Sulejmanit alejhis-selam, mes një pushteti të jashtëzakonshëm, Allahu na lë një fjali që e vendos çdo gjë në vendin e vet:
﴿هَٰذَا عَطَاؤُنَا﴾
“Kjo është dhurata Jonë.”
Sulejmani alejhis-selam kishte një mbretëri të madhe, erën të vënë në shërbim dhe mundësi që të tjerët nuk i kishin. Por mbi gjithë atë madhështi qëndronte një e vërtetë edhe më e madhe:
E gjithë kjo ishte dhuratë.
Ky është një mësim që na duhet sidomos kur jeta fillon të na ecë mirë.
Nuk duhet ta mohosh mundin tënd. Ke punuar. Ke sakrifikuar. Ke mësuar. Ke trokitur në dyer. Ke duruar.
Por përpjekja jote shpjegon atë që bëre ti. Ajo nuk mund të shpjegojë gjithçka që ndodhi përtej mundësive të tua.
Sepse sa njerëz punuan po aq sa ti, por nuk arritën aty ku arrite ti?
Sa njerëz kishin dije, por nuk iu dha mundësia?
Sa njerëz trokitën në të njëjtën derë, por ajo nuk iu hap?
Sa njerëz e kishin dje atë që ti ke sot, ndërsa sot nuk e kanë më?
Mes përpjekjes sonë dhe rezultatit mbetet gjithmonë një hapësirë që nuk duhet ta mbushë vetëpëlqimi.
Ajo hapësirë quhet:
Mirësia e Allahut.
Prandaj, mos lejo që shtimi i mirësive ta zvogëlojë ndjenjën tënde të nevojës për Allahun.
Përkundrazi.
Sa më shumë të të japë Allahu, aq më shumë përulu.
Sa më shumë dyer të të hapen, aq më shumë kujtoje Atë që i hapi.
Sa më shumë të kesh në duar, aq më shpesh kujto se ato duar dikur ishin bosh dhe mund të bëhen përsëri bosh.
Sepse problemi nuk është të kesh shumë.
Problemi është kur ajo që ke të bën të harrosh Atë që ta dha.
Prandaj, herë pas here, ndalu dhe riemërtoji mirësitë e tua.
Mos thuaj vetëm: dija ime.
Thuaj: Kjo është dije që Allahu ma dha.
Mos thuaj vetëm: pasuria ime.
Thuaj: Ky është furnizim që Allahu ma mundësoi.
Mos thuaj vetëm: pozita ime.
Thuaj: Kjo është përgjegjësi dhe mundësi që Allahu ma besoi.
Mos thuaj vetëm: njerëzit më duan dhe më respektojnë.
Thuaj: Këtë pranim në zemrat e njerëzve ma dha Allahu.
Dhe kur të hapet një derë që e ke pritur gjatë, mos thuaj vetëm: “Më në fund ia dola.”
Thuaj edhe:
“Allahu ma hapi këtë derë.”
Sepse falënderimi nuk është vetëm një “Elhamdulilah” që shqiptohet me gjuhë.
Falënderimi i vërtetë është që edhe pasi të jesh mësuar me dhuratën, zemra të mos e harrojë Dhuruesin.
Kjo është një nga sprovat më të heshtura të mirësisë.
Jo vetëm: A do të falënderosh kur ta marrësh?
Por edhe:
A do ta kujtosh Allahun pasi të mësohesh me të?
A do të mbetesh i përulur kur suksesi të bëhet pjesë e jetës sate?
A do të vazhdosh të thuash “mirësi e Allahut”, apo një ditë do të fillosh të mendosh: “Këtë e kam arritur vetë”?
Prandaj, mos ki frikë vetëm nga dita kur mund të humbasësh një mirësi.
Ki kujdes edhe nga dita kur mirësia vazhdon të jetë në duart e tua, por në zemrën tënde ka ndryshuar emrin nga “dhuratë” në “e drejtë që më takon”.
Sepse aty mund të fillojë sëmundja e padukshme e zemrës: zmadhimi i “unit”.
Dhe sa herë që “unë” fillon të bëhet tepër i madh brenda nesh, duhet t’ia kujtojmë vetes:
Unë u përpoqa, por Allahu ma mundësoi.
Unë trokita, por Allahu e hapi derën.
Unë mbolla, por Allahu dha frytin.
Dhe mbi çdo mirësi që kemi, të mësojmë ta vendosim vulën e mirënjohjes:
﴿هَٰذَا عَطَاؤُنَا﴾
“Kjo është dhurata Jonë.”
Sepse mirësia mbetet vërtet mirësi përderisa, kur sytë tanë shohin dhuratën, zemra ende arrin të shohë Dhuruesin.
E përshtatur.
Hoxhë Rufat Sherifi
