Në kohën tonë është krijuar një kulturë që e mat vlerën e njeriut me atë se sa i veçantë është. Kudo dëgjojmë të njëjtin mesazh: bëhu ndryshe nga të tjerët, lër gjurmë, bëhu i famshëm, bëhu lider, bëhu numri një. Rrjetet sociale, librat e zhvillimit personal dhe një pjesë e madhe e ligjërimit bashkëkohor e ushqejnë vazhdimisht këtë ide, sikur jeta të kishte vlerë vetëm nëse arrin të bëhesh një emër i njohur ose një figurë e jashtëzakonshme.
Pa dyshim, Islami nuk e nënvlerëson përsosmërinë në punë, as talentin, dijen apo udhëheqjen. Përkundrazi, ai i nxit ato. Mirëpo, Kurani nuk e lidh shpëtimin me famën, ndikimin apo madhështinë në sytë e njerëzve. Ai vendos një kriter krejt tjetër: besimin, devotshmërinë dhe qëndrueshmërinë në bindje ndaj Allahut.
Prandaj, një nga mesazhet më të bukura që na jep fillimi i sures El-Muminun është se rruga drejt shpëtimit nuk është rezervuar për një elitë shpirtërore, por është e hapur për çdo besimtar që përpiqet me sinqeritet.
Allahu i Madhëruar thotë:
Me të vërtetë kanë shpëtuar besimtarët. El-Muminun: 1.
Pas këtij lajmi të madh, lexuesi pret të gjejë një listë veprash të jashtëzakonshme, adhurime që i përballojnë vetëm njerëzit më të rrallë ose sakrifica që tejkalojnë mundësitë e shumicës.
Por Kurani na befason.
Ai nuk përmend mrekulli, nuk përmend asketizëm ekstrem, nuk flet për adhurime të paarritshme. Në vend të kësaj përmend cilësi që, megjithëse kërkojnë përpjekje të vazhdueshme, janë të mundshme për çdo besimtar:
· përulësinë në namaz;
· largimin nga fjalët, mendimet dhe veprat e kota;
· dhënien e zekatit;
· ruajtjen e dëlirësisë;
· besnikërinë ndaj amaneteve dhe premtimeve;
· kujdesin e vazhdueshëm për namazin.
Këto nuk janë vepra spektakolare. Janë virtyte të përditshme.
Kjo është një nga bukuritë e metodës kuranore. Kurani nuk e ndërton besimtarin mbi emocione kalimtare apo heroizma të rralla. Ai e ndërton mbi disiplinën, vazhdimësinë dhe sinqeritetin.
Çdo profet u quajt “njeri i zakonshëm” nga kundërshtarët e tij
Dhe ja një ironi e bukur që Kurani na e zbulon: kundërshtarët e profetëve nuk i mohonin ata duke thënë se ishin të paaftë, por duke thënë se ishin “thjesht njerëz si ne”.
Me fjalë të tjera, arsyeja e tyre për mosbesim ishte pikërisht normaliteti i profetëve:
· Për Nuhin: Ky është vetëm një njeri si ju, që do të dalë mbi ju… El-Muminun: 24.
· Për Salihun: Ky është vetëm një njeri si ju, ha nga çka hani dhe pi nga çka pini… El-Muminun: 33.
· Për Musanë dhe Harunin: A t’u besojmë dy njerëzve si ne, ndërsa populli i tyre na shërben nënshtruar? El-Muminun: 47.
Ata prisnin që profeti të ishte engjëll, të vinte me mrekulli të dukshme, të ishte i jashtëzakonshëm në mënyrën si paraqitej. Por Allahu dërgoi njerëz të zakonshëm, që të dinte çdo njeri se rruga drejt Tij nuk është e mbyllur, por e hapur për këdo që dëshiron.
Muhamedi a.d. nuk ishte as mbret, as engjëll, as i pasur në mënyrë të jashtëzakonshme. Ai ishte një njeri që ulej në dysheme, hante bukë elbi, përgjigjej ftesës së skllevërve dhe ulej në mesin e të varfërve. Dhe pikërisht kjo e bënte mesazhin e tij të prekshëm dhe të arritshëm.
Shpesh mendojmë se njerëzit e mëdhenj janë ata që historia i ka përmendur. Mirëpo, historia e njerëzimit është ndërtuar edhe nga miliona njerëz që askush nuk ua di emrin. Familje janë ruajtur falë një babai të ndershëm. Breza janë edukuar falë një nëne të devotshme. Shoqëri janë mbajtur në këmbë falë njerëzve që kanë ruajtur amanetin, kanë falur namazin dhe kanë fituar hallall.
Ata nuk kanë qenë domosdoshmërisht të famshëm.
Por kanë qenë të vlefshëm.
Edhe në jetën e përditshme, çdo sukses mbështetet mbi njerëz që nuk dalin në skenë. Një institucion nuk funksionon vetëm falë drejtuesit të tij. Një ushtri nuk fiton vetëm falë komandantit. Një universitet nuk ekziston vetëm falë profesorëve më të njohur. Pas çdo arritjeje qëndrojnë qindra njerëz të ndershëm që kryejnë detyrën e tyre me përgjegjësi.
Po kështu është edhe në jetën fetare.
Shpesh, besimtari që nuk njihet nga askush, por që e fal namazin në kohë, ruan gjuhën, nuk e tradhton amanetin, edukon fëmijët me iman dhe fiton hallall, mund të jetë shumë më i madh tek Allahu sesa dikush që njihet nga e gjithë bota.
Dhe këtë e konfirmon vetë Muhamedi a.s. kur thotë:
Allahu nuk shikon pamjen tuaj as pasurinë tuaj, por shikon zemrat dhe veprat tuaja.
Muslimi
Po ashtu, në hadithin kudsi, Allahu thotë:
Allahu nuk shikon trupin dhe pamjen, por shikon zemrat dhe veprat.
Muslimi
Në këtë kuptim, Islami na çliron nga presioni për të qenë të jashtëzakonshëm në sytë e njerëzve. Ai na mëson se madhështia nuk matet me famë, por me sinqeritet.
Kjo nuk do të thotë se besimtari duhet të kënaqet me mediokritetin ose të heqë dorë nga zhvillimi i aftësive të tij. Përkundrazi, Muhamedi a.s. na ka mësuar ta bëjmë çdo punë me përpikëri. Mirëpo, përpikëria nuk është sinonim i famës. Mund të jesh mjek i shkëlqyer, mësues i shkëlqyer, tregtar i ndershëm ose imam i përkushtuar pa qenë i njohur jashtë rrethit tënd.
Vlera nuk matet me numrin e njerëzve që të duartrokasin.
Ajo matet me mënyrën se si të sheh Allahu.
Prandaj është domethënës fakti që, pasi përmend cilësitë e besimtarëve, Allahu thotë:
Ne nuk e ngarkojmë asnjë njeri përtej mundësisë së tij. El-Muminun: 62
Ky ajet është një garanci hyjnore. Allahu nuk kërkon prej nesh atë që është e pamundur. Ai nuk e ka lidhur hyrjen në Xhenet me aftësi të jashtëzakonshme, me inteligjencë të rrallë apo me ndikim shoqëror. Ai e ka lidhur me besimin e sinqertë dhe me përpjekjen brenda mundësive të secilit.
Kjo është një prej shenjave të mëshirës së Tij.
Në fund të fundit, shumica dërrmuese e njerëzve nuk do të jenë dijetarë të mëdhenj, udhëheqës të famshëm apo reformatorë të historisë. Por secili prej tyre mund të jetë rob i mirë i Allahut.
Dhe ndoshta ky është mesazhi që kemi më shumë nevojë ta rikujtojmë sot.
Në një botë që na shtyn të kërkojmë vazhdimisht vëmendjen e njerëzve, Kurani na mëson të kërkojmë kënaqësinë e Allahut.
Në një botë që e mat suksesin me famën, Kurani e mat atë me devotshmërinë.
Në një botë që lavdëron të jashtëzakonshmin, Kurani na kujton se shpëtimi fillon me gjëra që duken të zakonshme: një namaz i falur me përulësi, një amanet i ruajtur, një gjuhë e mbajtur larg kotësive, një pasuri e fituar hallall dhe një zemër që e kujton Allahun.
Ndoshta këto nuk të bëjnë të famshëm në tokë.
Por mund të jenë arsyeja që emri yt të jetë i nderuar në qiell.
Hoxhë Korab Hajraj
