Një nga iluzionet që ka rënduar më së shumti një brez të tërë prindërish në kohën tonë është ideja e “babait ideal”: ai baba që nuk zemërohet kurrë, nuk gabon kurrë, nuk e ngre zërin asnjëherë, gjithmonë di çfarë të thotë, merr vendimin e duhur në momentin e duhur, i kupton fëmijët e tij në çdo etapë të jetës dhe i jep secilit pikërisht atë që i nevojitet, pa tepruar e pa mangësi.
Një baba i tillë nuk ekziston.
Në të vërtetë, edukimi është një marrëdhënie mes njerëzish: një babai dhe një nëne, secili me natyrën, rrethanat dhe dobësitë e veta, si edhe mes fëmijëve, ku secili ka personalitetin, nevojat dhe ndryshimet e tij. Prandaj, gabimi nuk është diçka e pazakontë në procesin e edukimit; ai është një pjesë krejtësisht e natyrshme e tij.
Problemi nuk është që babai gabon, por që të mos mësojë nga gabimet e veta.
Mund të ndodhë që babai të zemërohet në një situatë ku duhej të ruante qetësinë; të sillet ashpër kur duhej të ishte i butë; ose të jetë i zënë dhe larg djalit apo vajzës së tij pikërisht në çastin kur fëmija kishte më shumë nevojë për të. Pastaj, në fund të ditës, kthehet i mbushur me pendim dhe fillon ta gjykojë veten:
A jam një baba i keq?
A i kam dëmtuar fëmijët e mi?
A duhej të isha sjellë ndryshe?
Llogaridhënia me vetveten është e nevojshme, por ka një dallim të madh mes vetëvlerësimit dhe torturimit të vetes.
Vetëvlerësimi thotë: “Gabova. Si mund ta ndreq gabimin tim?”
Ndërsa torturimi i vetes thotë: “Gabova, prandaj jam një baba i dështuar.”
E para hap derën e përmirësimit, ndërsa e dyta e lodh njeriun, ia shteron energjitë dhe e mban rob të ndjenjës së fajit.
Në të vërtetë, fëmijët nuk kanë nevojë për një baba të përsosur. Ata kanë nevojë për një baba që i do sinqerisht, që është pranë tyre sa herë që mundet, që kërkon falje kur gabon dhe që mëson sa herë kupton se ka mangësi në mënyrën e tij të edukimit.
Ndoshta një nga mësimet më të bukura që fëmija merr brenda familjes është të shohë babanë e tij duke gabuar e pastaj duke kërkuar falje. Kjo nuk ia ul autoritetin babait, siç mendojnë disa. Përkundrazi, i mëson fëmijës një mësim shumë të çmuar: se njeriu mund të gabojë pa qenë i keq; se pranimi i gabimit është shenjë force; dhe se marrëdhëniet mund të riparohen edhe pasi janë lënduar.
Edukimi i mirë nuk do të thotë një shtëpi pa gabime. Do të thotë një shtëpi ku anëtarët e saj dinë t’i ndreqin gabimet e tyre.
Po ashtu, prindërit nuk duhet ta ngarkojnë veten me përgjegjësinë për çdo gjë që u ndodh fëmijëve të tyre. Fëmija nuk është një faqe e bardhë mbi të cilën prindërit shkruajnë çfarë të duan. Ai është një qenie me natyrën, prirjet dhe zgjedhjet e veta. Në formimin e tij ndikojnë edhe shkolla, shokët, shoqëria, mjedisi kulturor dhe dhjetëra faktorë të tjerë.
Ne jemi përgjegjës të bëjmë aq sa kemi mundësi në edukim, udhëzim dhe përkujdesje, por nuk jemi zotërues të rezultateve.
Është padrejtësi që një baba të kujtojë vetëm një rast kur gaboi, ndërsa të harrojë qindra raste kur i përqafoi fëmijët e tij me dashuri; të harrojë vitet e tëra të përkujdesjes, lodhjes dhe sakrificës, e t’i përmbledhë të gjitha në një çast zemërimi për të cilin është penduar.
Edukimi është një udhëtim i gjatë, dhe udhëtimet e gjata nuk gjykohen nga një pengesë e vetme.
Babai i mirë nuk është ai që nuk rrëzohet kurrë. Babai i mirë është ai që mbetet gjithmonë i gatshëm të mësojë, të rishqyrtojë veten, të afrohet më shumë me fëmijët e tij dhe të ndreqë atë që mund të ndreqet.
Prandaj, në vend që të kërkojmë “babanë ideal”, duhet të kërkojmë “babanë që rritet”: babanë që sot është më i vetëdijshëm se dje, që i kupton më mirë fëmijët e tij, që e kontrollon më mirë zemërimin, që kërkon më shpejt falje dhe që është më i mëshirshëm ndaj vetes dhe ndaj të tjerëve.
Fëmijët tanë nuk kanë nevojë të na shohin të përsosur.
Ata kanë nevojë të shohin tek ne njerëz që i duan, që përpiqen për ta, që ndonjëherë gabojnë, por që kanë guximin të kthehen dhe ta ndreqin gabimin.
Prandaj, të mos lejojmë që kërkimi i një edukimi të përkryer të na privojë nga bukuria e edukimit njerëzor.
Dhe në fund të çdo dite, në vend që babai ta pyesë veten:
“A isha sot një baba ideal?”
Mbase pyetja më e dobishme është:
“A i desha sot fëmijët e mi? A mësova diçka të re për ta? Dhe a ka ndonjë gabim që mund ta ndreq nesër?”
Kaq mjafton për ta nisur një ditë të re.
Dr. Abdulkerim Bekkar
