Trupi ynë flet. Kur agjëron, ai nuk flet më me zërin e zakonshëm të urisë që e shuajmë menjëherë, por me një zë tjetër: atë të dhimbjes së lehtë, të etjes, të lodhjes. Në atë moment, shumë prej nesh mendojnë: “Po ndiej dhimbje (uri), pra jam gjallë.” Është instinkti, është biologjia që na kujton ekzistencën tonë fizike.
Por Ramazani nuk vjen për të na kujtuar vetëm se jemi gjallë. Ai do të na mësojë diçka më të lartë. Nëse ndjen dhimbjen (urinë) tënde, ti je gjallë; por nëse ndjen dhimbjen (urinë) e tjetrit, ti je njeri.
Dhe ja ku qëndron bukuria e këtij muaji: ai nuk është thjesht një dietë shpirtërore, por një udhëtim për ta zbuluar veten. Agjërimi na zhvesh nga maskat. Kur barku është bosh, shpirti ka më shumë hapësirë për të mbushur me dritë ato zbrazëti. Nëpërmjet urisë, ne nuk zbulojmë se sa të dobët jemi, por sa të fortë mund të bëhemi. Zbulojmë se sa shumë mund të durojmë, sa shumë mund t’i kontrollojmë dëshirat, sa shumë mund të ndiejmë për ata që nuk kanë.
Ramazani na mundëson ta zbulojmë njeriun tek vetja jonë.
Nuk mjafton të jesh thjesht një qenie e gjallë që ha, pi dhe riprodhohet. Ai na kërkon të jemi qenie që ndajmë, që falim, që ngrihemi natën për t’u lutur dhe për ta kujtuar se jemi pjesë e një tërësie më të madhe.
Korab Hajraj
02.03.2026
