Një nga bukuritë e sjelljes së Profetit tonë Muhamed ﷺ ishte se ai e shihte njeriun përpara gabimit të tij dhe e korrigjonte gabimin pa e poshtëruar apo shkatërruar njeriun që e kishte bërë atë.
Një burrë, i cili përsëritshëm sillte probleme për shkak të pirjes së alkoolit, u soll te Profeti ﷺ. Njëri nga sahabët e mallkoi dhe tha: «Sa shpesh po sillet këtu!» Atëherë Profeti ﷺ nuk pranoi që kundërshtimi i mëkatit të shndërrohej në përçmim të mëkatarit dhe tha:
«Mos e mallkoni! Pasha Allahun, nuk di për të veçse se ai e do Allahun dhe të Dërguarin e Tij.»
Sa madhështor është ky qëndrim!
Profeti ﷺ nuk tha se alkooli ishte diçka e parëndësishme, nuk e hoqi dënimin dhe as nuk e justifikoi gabimin. Por, në të njëjtën kohë, ai bëri dallimin mes dënimit të sjelljes së gabuar dhe cenimit të dinjitetit të njeriut.
Kjo është një parim profetik për të cilin kemi shumë nevojë në edukim, këshillim dhe marrëdhëniet tona me të tjerët:
Mund të gabojë fëmija yt, mund të rrëshqasë nxënësi yt, mund të dobësohet dikush i afërt me ty. Korrigjoje gabimin, vendosi kufijtë dhe bëja të qartë pasojat… por mos lejo që një çast dobësie ta përkufizojë të gjithë njeriun.
Sa fëmijë kanë dëgjuar: «Ti je i dështuar!», në vend që të dëgjonin: «Ky veprim është i gabuar.»
Dhe sa njerëz kanë pasur nevojë për dikë që t’ua zgjasë dorën drejt pendimit, por kanë gjetur dikë që ua ka mbyllur dyert e shpresës!
Kjo është një edukatë që ruan një ekuilibër të hollë:
As tolerim ndaj gabimit, as shkatërrim i atij që gabon; as justifikim i mëkatit, as mbyllje e derës së përmirësimit.
Dr. Mustafa Ebu Sa’d
