Allahu i Madhëruar thotë:
“Ndër besimtarët ka burra që e mbajtën besën që ia dhanë Allahut. Prej tyre ka nga ata që e kanë përmbushur zotimin e tyre, ndërsa ka edhe nga ata që presin; dhe ata nuk ndryshuan aspak.”
(El-Ahzab, 23)
Ky ajet, në pak fjalë, përmban një koncept të jashtëzakonshëm për njeriun, besën, burrërinë dhe vlerën e njerëzve.
Burrëria nuk është vetëm çështje gjinie
Allahu nuk thotë: “Besimtarët janë burra”, por thotë:
“Ndër besimtarët ka burra.”
Kjo shprehje na tërheq vëmendjen te një kuptim më i thellë i fjalës “burra”.
Këtu burrëria nuk përcaktohet thjesht nga gjinia biologjike, por nga karakteri, qëndrueshmëria dhe besnikëria ndaj besës.
Prandaj Allahu thotë:
“E mbajtën atë që ia kishin premtuar Allahut.”
Pra, burrëria që vlerëson Kurani është burrëri e karakterit.
Mund të jesh mashkull, por të mos e kesh qëndrueshmërinë e një burri.
Ndërsa një grua mund të dëshmojë pikërisht ato virtyte që përmenden në këtë ajet: besnikëri, sakrificë, guxim, qëndrueshmëri dhe përkushtim.
Burrëria e vërtetë nuk matet vetëm me atë që je biologjikisht, por me atë që dëshmon moralisht.
Jo vetëm ata që ikën, por edhe ata që presin
Ajeti vazhdon:
“Prej tyre ka nga ata që e kanë përmbushur zotimin e tyre, ndërsa ka edhe nga ata që presin.”
Disa e kanë përfunduar rrugëtimin e tyre. Ata kanë dhënë atë që kishin për të dhënë dhe kanë shkuar te Allahu.
Por të tjerë ende janë duke pritur.
Janë gjallë.
Ende punojnë.
Ende sakrifikojnë.
Ende përballen me sprova.
Ende mbajnë barrën e tyre.
Ende e vazhdojnë rrugën.
Dhe Kurani nuk i anashkalon ata. Përkundrazi, i përmend dhe i lavdëron.
Ky është një mësim i madh për mënyrën se si duhet t’i shohim njerëzit rreth nesh.
Ne shpesh i vlerësojmë njerëzit vetëm pasi t’i humbim
Është një dobësi e njohur njerëzore: shpesh nuk ia dimë vlerën njeriut derisa ta humbim. Sidomos ne shqiptarët e kemi shpesh këtë dobësi.
Sa njerëz i kemi pasur pranë dhe nuk ua kemi thënë kurrë një fjalë mirënjohjeje?
Sa njerëz kanë punuar për komunitetin, familjen, shoqërinë, fenë dhe të mirën e të tjerëve, ndërsa ne i kemi parë si diçka të zakonshme?
Pastaj, kur vdesin, fillojnë fjalët:
“Ishte njeri i madh.”
“Ishte burrë i rrallë.”
“Sa shumë ka bërë për ne!”
“Pse nuk e vlerësuam sa ishte gjallë?”
Por atëherë është vonë.
Ne kemi një paradoks të dhimbshëm: ndonjëherë u japim njerëzve më shumë lavdërime pas vdekjes sesa u kemi dhënë mirënjohje gjatë jetës.
Ndërsa Kurani na mëson të shohim edhe ata që ende presin:
Ata që janë ende në mesin tonë.
Ata që ende kanë diçka për të dhënë.
Ata që ende mbajnë një amanet.
Ata që ende nuk e kanë përfunduar rrugën.
Mos e prit ceremoninë e varrimit për të thënë fjalën e mirë
Pse duhet të presim vdekjen e dikujt për t’i treguar se sa shumë e vlerësonim?
Pse duhet të presim që ai të mos jetë më, që të flasim për kontributin e tij?
Pse duhet të presim mungesën e tij që ta kuptojmë praninë e tij?
Sepse në mesin e atyre që Allahu i përmend me nderim nuk janë vetëm ata që “e përmbushën zotimin”, por edhe ata që “ende presin”.
Prandaj, mos prit të vdesë dikush për t’i treguar se sa vlente.
Vlerësoje sa është gjallë.
Falënderoje sa është gjallë.
Respektoje sa është gjallë.
Sepse ndoshta ai që sot e sheh si të zakonshëm është pikërisht njëri prej atyre që Allahu i përshkruan:
“Ata nuk ndryshuan aspak.”
Dhe ndoshta kjo është një nga format më të larta të burrërisë:
të kesh një besë, ta mbash atë dhe të mos ndryshosh, edhe kur gjithçka rreth teje ndryshon.
